Werkwijze

Aangrijpingspunt
Het aangrijpingspunt is het lichaam, en het doel van de behandeling is – naast een circulatie- en mobiliteitsverbetering – tevens het bewustzijn van het lichaam te vergroten, met het accent op de relevante onderdelen.

Het Lichaam
Komt de client met een duidelijke fysieke klacht dan is het lichaam als eerste aan de beurt om aandacht te krijgen. Allereerst natuurlijk een goed onderzoek om de kinken in de kabel naar boven te krijgen. Hierbij gaan we er vanuit dat er een soort hiërarchie in het lichaam aanwezig is, waarbij de voorkeursrichting van beweging van de organen hoger op de ladder staan dan de beweeglijkheid van de ledematen. Er zal dus allereerst aan de organen gewerkt worden om die vrij te maken opdat de extra steun die de rug en spieren moesten geven om de balans in stand te houden ongedaan wordt gemaakt.  Dit ontspant al enorm. Indien dit niet voldoende is om de klacht te verhelpen, zal er meer specifiek gewerkt worden middels de diverse technieken. Soms is mechanisch werken niet geschikt, ook al is de hulpvraag een puur lichamelijke. Dan is het lichaam zo verhard dat er geen blijvende invloed kan worden uitgeoefend op de harde zone. Dan moet er iets worden gedaan aan het lichaamsgevoel, opdat de cliënt er zelf ook weer bij kan.

Bewustwording
Hoe gaat deze bewustzijnsvergroting in zijn werk.
Op het moment dat de handen contact maken met de huid, en de aandacht vervolgens gericht wordt op de binnenkant van het lichaam, krijgt de behandelaar een indruk over de status-quo, de mate waarin het weefsel beweegt. De beweeglijkheid van het weefsel is een indicatie voor het functioneren ervan.

Deze indruk wordt door de behandelaar vertaald naar een verplaatsing van de huid waardoor de patiënt kan voelen wat er zich onder de huid afspeelt.
Op deze wijze wordt de patiënt zich laagje voor laagje, structuur voor structuur, bewust van wat er gebeurt, en krijgt er na verloop van tijd weer “zeggenschap” over. Je mag ook zeggen – krijgt er weer gevoel in van een andere orde dan alleen pijn.
En daarmee is de eerste voorwaarde geschapen om het lichaam weer zelf onder controle te krijgen.

De attentie/intentie van de behandelaar – in een wat later stadium gecombineerd met de attentie/intentie van de patiënt zelf – doet het bewustzijn, de ontspanning, de bewegingsuitslag en daarmee tevens de circulatie van vloeistoffen en energie van de behandelde lichaamsstructuur toenemen.

Deze werkwijze kan helpen iemand zijn lichaam weer terug te geven, iemand weer een gevoel van thuiskomen te laten krijgen in zichzelf. Er was immers ooit een ontspannen lichaam. Je kan hiermee een verstoorde intieme relatie herstellen.

Een fasciale osteopatische behandeling is geen eenrichtingsverkeer: het vereist samenwerking, betrokkenheid en intensiteit van zowel behandelaar als patiënt.